Het werd nog eens tijd om hier nog eens wat video’s te posten. Een grote metalband, tevens een fan m’n favorieten, heeft een discografie om ‘u’ tegen te zeggen. Vooral de vroegere albums zijn de beste.

Het debuut zou al direct het belang van Metallica in de scène aantonen. Kill ‘Em Al had dan ook een heuse impact.
Hieronder een voorbeeld uit het album:

Album 2: Ride The Lightning. Hieronder volgt een van de beste liedjes van het album:

Hier twee voorbeelden uit het ‘Black Album’:

“The hero is one who kindles a great light in the world, who sets up blazing torches in the dark streets of life for men to see by” ,
Felix Adler

Iedereen heeft wel een held. Iedereen kijkt wel op naar een persoon. Of het nu Superman, Brad Pitt, James Hetfield of je vader is, iedereen kijkt wel op naar 1(of meerdere) perso(o)n(en). Zo kijk ik ook op naar m’n rock- en metalhelden zoals James Hetfield (Metallica), Alexi Laiho (Children Of Bodom), … Maar deze ‘helden’ zijn vergankelijk. Als ik nu over een paar jaar van muziekstijl verander, dan veranderen mij helden ook..

Ondanks dat helden vergankelijk zijn, is er sinds enkele maanden 1 persoon waar ik altijd naar zal opkijken. Zij is mijn heldin en dat zal zo blijven. Het is m’n beste vriendin en ook dat zal niet veranderen. Ik kijk op naar haar.. Hoe zij in het leven staat en hoe zij door het leven wandelt.. Wat zo speciaal aan haar is? Moeilijk uit te leggen..Maar het is wel speciaal. Een persoon zoals zij heb ik nog niet vaak gezien, hoor. Altijd vrolijk en optimistisch, wat anderen ook zeggen of doen. Oké, iedereen heeft zo zijn/haar mindere momenten, maar toch.. Ook heeft ze een veel te goed hart. Ze is vrijgevig met haar vriendschap en met haar liefde. Liefde in de zin van ‘geven om iemand’, niet perse ‘verliefd zijn op’. Het is een goed mens en iedereen heeft zo zijn/haar mindere kwaliteiten, maar iets slecht is bij haar niet te vinden, althans in mijn ogen.

Ik kijk naar haar op. Zij is mijn heldin. Als alle mense zouden zijn zoals haar, dan zou de wereld een betere plaats zijn.

geschreven ter ere van een vriendin

Deze week was voor mij op 2 dagen na een algemene ramp. Ik heb iemand gekwetst die ik lief heb en dat had nooit mogen gebeuren.Spijt komt altijd te laat, dat weet ik ..maar toch.. Het heeft het mij er niet makkelijk op gemaakt. Ik voel me schuldig en heb het gevoel dat ik een van de tofste personen die ik ooit kende/zal kennen ga verliezen. Ik wil me voor haar bewijzen, maar die opdracht is moeilijk. Ik heb me voorgenomen om zo veel moeite te doen als ik kan, want zij verdient het geluk. Zij heeft het recht om gelukkig te zijn, zelden heb ik iemand gekend die zulk een pracht is als zij.

I gotta loose the feeling..

On a cold autumn morning
The wind was whispering my name
Saying that I was to blame
And I was mourning..

I walked that line before
This time it’s just an empty shell
My soul wandered around
While I in silence roam

This pain is deeper than the ocean
But now.. I can’t even live without
It has become a part of who I am

My soul and body live in different ways
Enjoying, enjoying to stray
My soul lives in sin
My body is dead, dead within

This is my last goodbye
Leaving nothing more behind
Than an empty space and a lost memory
Forgotten for ever.

Pfft should I or shouldn’t I?
Zou ik..of zou ik toch maar niet?

Zou ik het vertellen of niet?
Zou ik het doen of niet?

Iedereen kent die dilemma’s wel. Je staat voor een keuze en je weet niet wat te doen. Je keuze kan de toekomst beïnvloeden, wat het extra beangstigend maakt. Elke dag staan we voor nieuwe dilemma’s en keuzes. Steeds opnieuw moeten we kiezen.. Steeds vaker. Vaak zijn we verplicht te kiezen, maar soms kunnen we een keuze uitstellen of gewoon beslissen om iets nog niet te doen of te zeggen. Dit is wat mij intrigeert en wat mj bezighoudt. Steeds vaker stel ik keuzes uit of beslis ik om iets wat meer tijd te laten geven, het te laten bezinken. Hoe langer ik zo een keuze laat bezinken,hoe meer dat ik wilde dat ik de keuze al gemaakt heb en hoe moeilijker de keuze wordt.

“Zou ik het zeggen of niet? Neen, ik ze het morgen wel..” De volgende dag vind ik dat ik het gisteren had moeten zeggen, dan was ik er van af. Maar ik durf/wil het nog steeds niet. Die keuze is te beangstigend en steeds weer stel ik het uit, tot het te laat is. Een keuze te lang uitstellen kan er voor zorgen dat het te laat is.

Stel je deze situatie voor: je bent verliefd op een jongen/meisje. Hij/zij is nog vrijgezel en je ziet hem/haar wel zitten. Je kan dan beslissen om hem/haar te vertellen dat je er gevoelens voor hebt, of je kan beslissen om het niet te doen, of je kan de beslissing uitstellen en nog eventjes wachten tot je het vertelt. Enige tijd later heb je het nog steeds niet verteld, maar zie je plots jouw perfecte jongen/meid met een ander. Het is te laat. Je kan hem/haar nog steeds duidelijk maken dat je gevoelens hebt, maar of het op dat moment nog veel uitmaakt…

Ik sta zelf voor een dilemma. Ik geraak er niet uit. Ik blijf het steeds weer uitstellen “zou ik..of zou ik toch maar niet”, het kan mijn leven veranderen zowel in positieve als negatieve zin.. Dat maakt een keuze soms moeilijk. Maar op momenten dat de strijd het heetst is en je MOET kiezen, is de keuze niet makkelijker maar je verplicht je om te kiezen en om je bloot te stellen aan de gevolgen. Dan gebeurt het gewoon, spontaan. Maar bi jdingen waar je niet verplicht bent te kiezen, of het dilemma even kan wegschuiven, wordt de keuze seconde na seconde steeds moeilijker. Althans zo ervaar ik het.

‘Liefdesverlegenheid’ treft alleen mannen”

Te verlegen om een relatie aan te gaan. Het bestaat. Het treft volwassen, heteroseksuele mannen die dromen van intimiteit met een vrouw, maar ‘hallo’ zeggen is er al te veel aan. Durven ze gewoon niet? Leiden ze aan faalangst? Zijn ze extreme verlegen? Of gaat het om een psychologische aandoening?

“Liefdesverlegenheid” is (nog?) geen officieel erkende aandoening, en dus weet ook niemand hoeveel mannen getroffen zijn. In 1987 werd ze door de Amerikaanse psycholoog Brian Gilmartin beschreven als “een zeldzame, chronische verlegenheid bij heteroseksuele mannen”. Ongeveer één op vijf mensen kan al verlegen omschreven worden, al vindt de overgrote meerderheid wel een manier om daar mee om te gaan.

Gehandicapt
Maar er zijn wel mannen die zich in de beschrijving erkennen, en zich gehandicapt voelen door hun aandoening. Ze hebben een diploma, een job, enkele vrienden, een leven… maar geen lief. Meestal zijn ze maagd, hebben ze zelfs nog nooit iemand gekust. Ze durven haar niet uit vragen, noch aan te spreken. Ze dromen erover iemand te kussen, maar hoe doe je dat als ze niet eens een conversatie kunnen voeren?

Loser
“Het probleem is dat mannen de eerste stap moeten zetten, volgens de sociale regels. Mannen die extreem verlegen zijn en daar niet in slagen, falen. Bij vrouwen is verlegenheid minder erg, het maakt haar zelfs aantrekkelijk. Niet zo bij mannen: het maakt hem een loser, en geen vrouw is geïnteresseerd in een man waar ze geen gesprek mee kan voeren”, verklaart klinisch psycholoog Gillian Butler.

Niets voor mannen
Een bijkomend probleem is dat er veel tips bestaan om verlegenheid te overwinnen voor vrouwen. Maar mannen geraken er moeilijker over omdat het zo’n vrouwelijke karaktertrek is. Ze kunnen het niet verzoenen met hun genderidentiteit.

Hoe herken je liefdesverlegenheid. Love-shy.com geeft vijf aandachtspunten:
- je bent een man
- je hebt nog nooit of maar zelden een vriendin gehad
- je hebt nog nooit of maar zelden seks gehad
- je bent single terwijl al je vrienden uitgingen, relaties hadden en trouwden
- je voelt je zo beperkt door je angst om vrouwen aan te spreken dat je het nooit doet.

Wie zich in deze vijf puntjes herkent, wordt aangeraden een online test te doen.

Butler ziet nog een belangrijk signaal. “Vaak zijn deze mannen al op erg jonge leeftijd geïnteresseerd en aangetrokken tot het andere geslacht. Ze dromen een relatie, ze willen zelfs niets liever, ook al zijn ze nog maar pas een tiener.” Seks staat niet eens hoog op het verlanglijstje, liefde, daar doen ze het voor.

Dysthemie
Bij een Amerikaans onderzoek werd bij ‘liefdesverlegenen’ dysthemie vastgesteld. Dat is een chronische, lichte depressie gekenmerkt door een afwezigheid van enthousiasme en energie voor het leven. Ook angststoornissen en het syndroom van Asperger (een soort autisme) zou buitensporig veel voorkomen bij deze mannen.

Andere psychologen wijzen op een geïsoleerd gezin, met weinig contacten lijkt een vaak terugkerend kenmerk. Er zijn er met een ongelukkige kindertijd, sommigen werden mishandeld, anderen versmacht door hun moeder.

Nieuwe ziekte of niet?
De mannen op het forum van loveshy.com zijn er allemaal van overtuigd dat ze aan ‘liefdesverlegenheid’ lijden, en dat het moet erkend worden als stoornis.

Maar psychologen staan niet echt te springen. “Termen creëren voor problemen in sociale interacties is altijd tricky. Eens het etiket bestaat, gaan een boel mensen het op zichzelf plakken, waardoor het een probleem gaat worden. In sé blijft het een te verhelpen angststoornis, waar geen medicatie of speciale behandeling voor nodig is.”

Incel
Een variant is de ‘incels’, of de onvrijwillig celibatairen. Zij benaderen wel vrouwen, maar worden even vaak afgewezen, in hun ogen tot op het wrede af. Anderen zijn gewoon boos en gefrustreerd, en horen er absoluut niet thuis. Net als de ‘pua’s’, de pick-up artists, die claimen onfeilbare versiertips te hebben.

Vriendelijk
Het valt niet te ontkennen dat ‘liefdesverlegenheid’ geen echte ziekte is, maar het is niet moeilijk voor te stellen dat het vervelend is, en de lijders ongelukkig maakt. Daarom, de volgende keer je een nooit getrouwde man ontmoet, je je afvraagt waarom je broer nooit uitgaat of waarom je collega altijd alleen eet, wees vriendelijk en lach ze niet uit.

Het blijft overigens maar de vraag of ook vrouwen niet door deze ’stoornis’ worden getroffen.

(bron: www.hln.be)

It is too far away for me to see
The sun goes down and my heart stays empty
I just don’t belong,
Don’t belong in this world
Don’t belong in this place at this moment

I just need your promise, but you can’t give it to me
Because what I ask is unreal
I’m waiting for the day of salvation, which will never come,
not for me.

Ik ben eigenlijk een dag te laat met het posten van dit lied.. Het is geschreven ter herinnering aan Jon Nötveidt, ex-gitarist en vocalist van de black metal band Dissection. Op 13 augustus 2006 heeft hij zelfmoord gepleegd. Dit lied is geschreven door zijn broer, Emil Nötveidt, ook wel gekend als Nightmare Industries. Hij is de gitarist van de band Deathstars en heeft dit lied tere er van zijn broer geschreven.