Wat is liefde? Dat vraag ik je.

Wat is liefde? Ik vraag het je, want ik weet het niet meer.

Ik dacht dat het dit was:

Twee mensen die van elkaar houden en alles voor elkaar doen zouden.
Twee harten in vuur en vlam, twee harten die samensmelten tot één.
Vertrouwen, oprechtheid, openhartigheid, geen geheimen.

Liefde is het grootste goed, dat waar iedereen naar zoekt. Liefde is een gevoel, die je laat voelen dat je de wereld aankan. Liefde doet je dromen, liefde doet je hopen, het doet je wensen. Wensen dat er geen eind aan komt, hopen dat je voor altijd gelukkig kan zijn.

Romantiek is een onderdeel. Een bloemetje, een dinertje, een gedichtje, een kaartje, een knuffeltje, de lieve woorden.. Noem maar op. Geld is niet belangrijk, want de glunderende ogen van je partner zijn meer waard dan wat je met al het geld van de wereld zou kunnen kopen.

Twee mensen die elkaar alles kunnen toevertrouwen. Geen geheimen en geen schrik om de geheimen prijs te geven. Geen schrik om elkaar alles te vertellen, zowel de toffe als de minder toffe dingen. Geen schrik om iets verkeerd te zeggen, want de liefde kan alles overwinnen. Als je daadwerkelijk van elkaar houdt, kunnen woorden schaden, maar kunnen woorden en daden ook de wonde helen. Al zou je als je echt verliefd bent, de ander niet kwetsen.

Of niet willen kwetsen, want iedereen zegt al snel iets met een verkeerde nuance of op een verkeerde toon, zonder het zo te bedoelen. De gedachte is vaak belangrijker dan de manier waarop men het zegt, zegt men. Maar als je het fout overbrengt, dan kan het schaden… Hoe dieper de wonde, hoe moeilijker het te genezen is.

Ik dacht dat in de liefde niemand tussenbeide kon komen. Dat als je echt verliefd bent, je alles over zou hebben voor die ene persoon. Dat je jezelf opzij zet voor het geluk van je partner. Dat je alles doet om hem/haar gelukkig te maken, dat je alles probeert om hem/haar gelukkig te maken.

Niet iedereen kent de geheimen van het liefhebben. Ikzelf ook niet helemaal, maar ik heb altijd geprobeerd. Ik heb mijn hart gegeven, ik heb geprobeerd om ze gelukkig te maken, maar uiteindelijk mocht het niet baten… Ik heb gefaald.

Ik dacht dat liefde een begrip was, abstract, maar toch met enig vorm. Ik heb het geprobeerd, maar het begrip liefde laat mij in de waan dat écht gelukkig zijn niet onmogelijk is. Maar de pijn die het achteraf met zich meebrengt heeft mij geleerd dat hartzeer niet enkel psychologisch is, maar dat je het ook lichamelijk voelt.

Dat is althans wat het begrip liefde bij mij oproept. Ik dacht dat al deze dingen onderdeel uitmaakten van de liefde. Ik heb geprobeerd. Ik heb al deze gevoelens en al deze dingen gegeven. De tijd haalde mij in en ontnam mij wat ik lief had. Ik heb mij volledig gegeven en ik ben een leek op het gebied van liefde. Ik deed het misschien niet goed, ik deed het misschien verkeerd.. Mijn bedoelingen waren goed, maar het liep verkeerd.

De laatste dagen heb ik veel geleerd en besef ik dat het niet zo altijd zo simpel is als het lijkt.

Ik vraag een nieuwe kans om mij te bewijzen, een kans om gelukkig te zijn en om die persoon het geluk te geven. Mijn eigen geluk is niet zo belangrijk, want ik ben gelukkig als mijn partner gelukkig is. Meer hoeft het voor mij niet. Dat is voor mij liefde. Zorgen dat je partner gelukkig is en daardoor zelf gelukkig zijn.

De laatste keer heb ik gefaald, maar ik zou graag de kans willen krijgen om me opnieuw te bewijzen en te tonen wat ik versta onder liefde.