De muse

Ik had ooit een bron van inspiratie, een muze. We hebben mooie tijden beleefd samen en ze bracht me ongelooflijk veel inspiratie, waardoor ik de kracht van het schrijven heb herontdekt. Uit schrik dat deze muze me ooit zou verlaten, sloot ik haar op in een gouden kooi. Die kooi was er om er voor te zorgen dat ze eeuwig bij me bleef. Ze was heel boos toen ik haar in de kooi stak en ze zei dat ze me zo niet kon inspireren. Ik zei haar dat het voor haar eigen goed was, want ooit zou ze me verlaten en dat kon ze nu niet, dankzij de kooi. Als ik haar hulp nodig had, dan vroeg ik het.. Vaak weigerde ze me te helpen, maar uiteindelijk deed ze het toch. Zo kon ik blijven doen wat ik graag deed. Na een tijdje wilde ze echt de kooit uit. Ze was heel verdrietig dat ze daar zat. Ze dacht dat ik haar niet meer vertrouwde. “Vertrouwen’, zei ik,” is een woord dat veel mensen gebruiken, maar waarvan weinigen de ware betekenis weten. Daarom moet je in de kooi blijven.”
Onlangs is mijn muze ontsnapt uit de kooi. Ze heeft een briedje achter gelaten met een boodschap dat ze mij graag haar leven lang wilde bijstaan, maar door haar in een kooi te hebben gegooid heb ik haar liefde en inspiratie verloren.
Nu heb ik haar terug gevonden, op straat in de koude. Ze zag er erg ziek uit… Ik nam ze terug in huis en beloofde haar te verzorgen en de liefde van deze zieke muze terug te winnen.

Dit kleine… verhaaltje, of hoe je het ook wilt noemen, voor de verklaring van de ‘writers-block’ die ik een tijdje terug heb gehad. Nog steeds heb ik een tekort aan inspiratie, waardoor mijn blogberichten steeds erger en erger en toch wel echt miserabel worden.
Uit dank voor de muze dit kleine gedichtje, geschreven door Charles Baudelaire:

La Muse malade

Ma pauvre muse, hélas! qu’as-tu donc ce matin?
Tes yeux creux sont peuplés de visions nocturnes,
Et je vois tour à tour réfléchis sur ton teint
La folie et l’horreur, froides et taciturnes.

Le succube verdâtre et le rose lutin
T’ont-ils versé la peur et l’amour de leurs urnes?
Le cauchemar, d’un poing despotique et mutin
T’a-t-il noyée au fond d’un fabuleux Minturnes?

Je voudrais qu’exhalant l’odeur de la santé
Ton sein de pensers forts fût toujours fréquenté,
Et que ton sang chrétien coulât à flots rythmiques,

Comme les sons nombreux des syllabes antiques,
Où règnent tour à tour le père des chansons,
Phoebus, et le grand Pan, le seigneur des moissons.

— Charles Baudelaire

Shoppen te Hasselt

Wat is het leven toch duur! Ik ging onlangs nog naar Hasselt (sinds 1839 de hoofdplaats van Limburg) om toch weer eens op koopjesjacht te gaan. Hoewel, koopjesjacht? Ik was op zoek naar enkele onderdelen voor een gitaar, maar aangezien we dan toch daar waren konden we maar evengoed de rest van de stad ( lees: winkelcentrum..) verkennen.

Je hebt er de grote Media Markt, the place to be voor alle elektrische spullen. Binnen was het een doolhof, maar door bepaalde borden geraakte ik toch aan de cd-afdeling. Ik speurde daar even rond en zag dat de prijs van de cd’s toch redelijk duur waren. Zo vond ik twee cd’s van elk 16 euro. Deze twee cd’s had ik eerder in de week al gekocht aan de prijs van 15 euro voor beide. Ik heb toen maar 15 euro uitgegeven en als ik de cd’s nu hier zou kopen moest ik wel 32 euro uitgeven(!). Dat is toch een hele hoop geld.
Na wat rond gekeken te hebben, besloten we dan maar met lege handen naar buiten te gaan. Lege handen? Mijn moeder vond het de moeite om die welbepaalde Arabische cd te kopen, dus zijn we buiten geraakt met toch een item op zak.
Vlak voor we die welbefaamde Media Markt bezocht hadden, zijn we naar de muziekwinkel gegaan. Toen we daar binnen gingen moest ik mij toch inhouden om geen gitaar van de muur te rukken en er de metalversie van Für Elise of iets dergelijk op te gaan spelen. Ik besloot dan maar om een stemapparaat en een capo te kopen, dat kan nog wel eens handig zijn tijdens het spelen of voor het stemmen van de gitaar in kwestie. Maar zelfs die twee kleine dingen hebben redelijk wat geld gekost.

Tijdens het kuieren vond mijn moeder het geschikt om een vrouwenwinkel binnen te stappen. Aangezien ik mij daar niet bepaald op mijn gemak voelde, wachtte ik buiten in de verfrissende wind en de toch natte regen. Ja, het begon net op dat moment te regenen, niet heel fel, maar ik was wel nat. In die winkel stond ze besluiteloos voor een rek met kledij. “Zou ik het kopen, of zou ik het niet kopen”, hoorde ik haar al denken. Ze besloot het te passen en uiteindelijk na veel moeite en lang wachten besloot ze het welbepaalde kledingstuk niet mee naar huis te nemen. ‘En daar moet ne mens dan zo lang voor wachten!’ Te groot en te duur , luidde het respons.

Na enkele uren besloten we dan maar om de bus terug naar huis te nemen. Meer dan 5 euro betalen voor een bus vind ik toch best veel. Het leven wordt steeds maar duurder en duurder. Wat als de prijzen ooit zo duur worden dat bijna niemand nog kan genieten van de goede kant van het leven? Wat als die stijgingen er voor zorgen dat er dubbel zo veel mensen als nu onder de armoedegrens gaan leven?

Krijgen wij als toekomstige volwassenen nog wel de kansen om van het leven te genieten of gaan wij ten onder aan de dure prijzen? Ik hoop dat er snel een halt wordt geroepen aan de alsmaar meer stijgende prijzen van olie en andere levensnoodzakelijke middelen.

Levend mysterie..

Het leven is een raar, maar waardevol iets. Als je bedenkt dat er oneindig veel planeten zijn, waaronder enkele waar er kans op leven is, maar dat deze de enige tot zover bekende planeet met enige ontwikkelde vorm van leven is, dan begin je je toch speciaal en waardevol te voelen. Wij krijgen immers de kans om te proeven van het leven.

Verleden, heden en toekomst zijn drie belangrijke woorden in het leven. Het verleden bepaalt immers het heden en het heden bepaalt de toekomst. Verleden, heden en toekomst zijn thans dezelfde dingen. Wijn leven in het heden. Over 100 jaar is dit het verleden en 100 jaar geleden was dit de toekomst. Zo zie je maar!

Ik ben hier over beginnen denken sinds ik daarstraks de film Back to the future II gezien heb. Stel dat de kans bestaat om naar het verleden terug te reizen en enkele dingen ongedaan te maken, hoe zou het heden er dan uit zien? En stel dat we naar de toekomst kunnen gaan en we zouden er onmenselijke dingen zien. Zouden wij als mens dan niets kunnen doen om die toekomst te veranderen? Pas dan zou de mens inzien wat de gevolgen daadwerkelijk zijn van de schade die hij nu toebrengt.

Het betreft ook kleine dingen zoals voormalige liefdes of vriendschappen. Zou men die tijd willen over doen en zou men het dan anders aangepakt hebben? Of zou, indien men het verleden zou veranderen, men nu dan niet het geluk kennen dat men nu heeft? …of het ongeluk?

Tijdens die eindige reis van het leven krijg je verschillende mooie kansen op vriendschappen en liefde en andere gebieden. Maar hoe weet kan je ooit weten of dat wat je doet nu wel de juiste weg is? Dat kan je enkel weten in de toekomst… wanneer het te laat is .

Maar genoeg ‘gezeverd’. Het lijkt mijn kleinere broer voor de wind te gaan. Hij heeft een goede vriendin, die volgens mij wel eens meer zou kunnen zijn dan enkel een goede vriendin. Hij voelt zich goed in z’n vel. Hij heeft veel vrienden en is nogal gewild bij de meisjes.  
Ik daarentegen voel me ook goed in m’n vel. Ik heb minder vrienden, maar degene die ik heb koester ik in m’n hart. Ik krijg de kansen om m’n talenten te ontwikkelen, zoals het maken van muziek en misschien ook het schrijven van teksten… hoewel ik zelf erg twijfel of ik dat talent wel bezit.

Ik zei dus..genoeg gezeverd en wat doe ik? Ik blijf maar door bazelen over nutteloze dingen. Hoewel nutteloos? Nutteloos voor jullie, maar nogal nuttig voor mij. Ik beschouw en heb deze blog vanaf het begin beschouwd als een persoonlijk, maar toch niet al te persoonlijk dagboek. Ik ben een denker. Neen, geen van die grote filosofische denkers, maar wel een denker. Ik ben iemand die veel nadenkt over de dingen van het leven en over de beslissingen die ik maak en over.. alles. Als ik begin te denken, ben ik niet meer te stoppen. Zo ben ik ook vastberaden om toch een verklaring te vinden achter de godsdiensten. Ik heb al een begin… maar als dit aan het licht komt, wordt ik natuurlijk levend verbrand of gewoon vermoord. Godsdienst is niet iets waar je mee mag spelen en trouwens de waarheid achter de godsdienst zijn toch nog steeds mijn verzinsels.

Het zou wel eens tof zijn om een nobelprijs te vinden. De nobelprijs van de vrede of.. die van de stommiteit..moest die bestaan.Ik zal hem wel uitvinden, want stommiteiten creëren is namelijk één van mijn specialiteiten. Het is een talent om niet al te trots op te zijn.

Stommiteiten, rariteiten.. dat zijn twee woorden die mij perfect omschrijven. Zo ben ik nog steeds op zoek naar dat kleine buitenaards wezentje dat de intelligentie van mijn hersenen beheerst. En ik beweer nog altijd dat ik tot de ‘groten der aarde’ behoor en dat ik voor mijn vijfenzeventigste wereldberoemd zal zijn.

Niemand zal ooit de gedachtegang van deze puber doorgronden. Daarom ben ik dan ook een levend mysterie, zowel voor u als voor mezelf, want ook ik heb nog veel te leren over deze toch zeer vreemde gedachten van een al minstens even vreemde puber.

Graspop Report: Zondag

Dag 3 van GMM beloofde een mooie en zonnige dag te worden. Ook hier een korte samenvatting:

- Apocalyptica is een Finse heavy metalband, maar ze hebben iets speciaal. Ze zijn geen gewone band, maar bestaan enkel uit leden die een cello bespelen en een drummer. ‘It’s hard to look cool with a cello, but we do our best’ waren de woorden van een van de mannen. Naar mijn eerlijke mening speelden ze goed genoeg om cool te zijn. Ze speelden veel eigen liedjes, maar ook enkele covers van Metallica en Sepultura. Voor mij waren ze dan ook meer dan geslaagd !

- Bullet For My Valentine is een metalband, die hun waarde toch goed heeft bewezen. Ze hebben nog maar net hun tweede album uit en het lijkt alsof ze al jaren spelen. De fans waren ook in grote groepen toegestroomd en de muziek zelf was naar persoonlijke smaak heel goed.

- Arch Enemy heb ik deels gezien. Ze spelen een soort van death metal en dit zat zeker snor. De frontvrouw kan scream en grunten als geen ander. Als je haar hoort op het podium, gaat je hart toch net iets sneller slaan.

- At The Gates wordt vaak gezien als een van de grondleggers van het death metal genre. Dit was ook te merken aan hun manier van spelen. Ze speelden goed en strak en hun setlis was helemaal in orde. Het publiek was helemaal weg van deze old-school death. Ook deze groep behoort voor mij tot een van de hoogtepunten van het weekend.

- In Flames is eveneens een death metalband. Zij speelden de pannen van de daken, althans als er daken in de buurt zouden geweest zijn. De set was goed, het publiek was mee en meer moet dat niet zijn!

- Als afsluiter en als kers op de taart was er nog Iron Maiden. ze waren bezig met hun Somewhere back in time world tour en speelden veel klassiekers. Ze kwamen, zagen en overwonnen. Het publiek was helemaal weg van deze band.

 

Het was een op en top geslaagd weekend!

Graspop Report: Zaterdag

Dag 2 van graspop was ook weer een dag vol met goede muziek. Hieronder een kort samenvatting:

- Het begon goed met Sabaton. Zij zijn een band die hier in België ondertussen al een solide fanbase heeft verzameld. De power metal van deze mannen werd moeiteloos meegezongen. Ik vond het alvast een van de betere bands op GMM (= graspop metal meeting)

- Novembers Doom (Doom/Death metal) vond ik een van de mindere. Hun muziek viel nog wel te pruimen en hun motivatie was er wel, maar toch kon deze band mij niet helemaal overtuigen van hun kunnen.

- De black metal van Hollenthon vond ik al een stuk beter. Ik heb niet hun gehele setlist gehoord, maar datgene wat ik hoorde was toch de moeite waard.

- Korpiklaani speelde met veel overtuiging. De folk metal van deze band werd gewaardeerd door het gehele publiek. Ook hun setlist heb ik niet helemaal kunnen beluisteren, maar aan datgene wat ik wel hoorde kon ik besluiten dat ze er wel zin in hadden.

- Forbidden speelde op het hoofdpodium. Dit had ik niet direct verwacht van een stevige thrash metalband. Ik kende ze zelf niet, maar toen ze het podium op kwamen en begonnen spelen hebben ze mij overtuigd van hun kunnen en gunde ik hun die plaats op het hoofdpodium. Ze speelden goed en waren niet te stoppen!

- Sonata Arctica had ik beter verwacht. Ze speelden hun power metal wel, maar hun geluid was niet al te goed afgestemd, waardoor de gitaren niet al te goed hoorbaar waren, ofwel lag dit gewoon aan mij…

- Iced earth ( mix van heavy, thrash, power, speed..) is een band waarvan ik de naam al wel kende, maar nooit meer achter heb gezocht. Nu heb ik ze dan live aan het werk gezien en ze waren een van de toppers van de dga. Ze kregen heel het publiek mee met hun muziek en ikzelf vond het een geslaagde setlist.

- Cavalera Conspiracy was mijn favoriet van de avond. Ze speelden hun liedjes vol met overtuiging en plezier. Ze speelden zelfs een deel van het oudere werk van Sepultura. Op een gegeven moment kwam de zoon ( +/- 12 jaar oud) van Iggor Cavalera (drummer) een liedje drummen. De stevige thrash/death kwam ten volle tot zijn recht.

- Kiss was de afsluiter van die avond. Ze staan nu 35 jaar op het podium en nog steeds zijn ze overtuigd van hun kunnen. Ik vond het een spectaculaire show met veel effecten en veel show. Ze speelden goed, het publiek was tevreden, de show zat goed.. Dus eind goed, al goed!

Deze dag was meer dan geslaagd.

Graspop Report: vrijdag

Vorig weekend was het Graspop, een drie dagen durend festival vol heavy metal. Het was weer super tof en de line-up was echt té goed, dit jaar. Net zoal vorig jaar ben ik weer drie dagen gegaan en hier een korte samenvatting van de bands die ik gezien heb:

Vrijdag:

- Het begon al goed met Behemoth (death/black metal band). Ze stonden redelijk vroeg geprogrammeerd en voor zulk een band met grote fanbase, mochten ze van mij toch best wat later en langer spelen. Ze speelden een machtige set en liedjes zoals Decade Of Therion werden foutloos opgevoerd.

- De industrial metalband Deathstars  speelde ook een vrij goede set. Liedjes als Blitzkrieg Bop werden zelfs op sommige momenten meegezongen. De band stopte zelf veel gevoel in de liedjes tijdens het spelen.

- Saxon is dan weer een heavy metalband en draait al verschillende jaren mee. Ik vond deze band ook meer dan geslaagd. Ze spelen nog altijd met hart en ziel.

- De thrash metal van Obituary was ook meer dan geslaagd. De band slaagde er in om het publiek mee te krijgen en dat is het belangrijkste dat je kan doen tijdens een optreden.

- De rock/heavy metal van Def Leppard vond ik iets minder. Het is een band die ook al een tijdje meedraait, maar de ziel van de muziek ontbrak. Ze speelden wel een goede set, maar stopten 10 minuten voor tijd met spelen. Jammer!

- Van Testament (thrash metalband) heb ik ook minder genoten. Misschien kwam het doorat ik al wat meer vermoeid was en niet echt op de muziek heb gelet. Hetgene dat ik wel hoorde leek mij qua geluid ook niet helemaal zuiver.

- Whitesnake is eveneens een heavy metalband. Hun muziek viel bij het grote publiek goed in de smaak. Iedereen genoot van een stevige portie heavy metal. Ook deze oudjes stonden er met hart en ziel.

- Ministry was een band die mij toch wel verbaasde. Ik kende de band nog niet en na het horen van de Industrial was ik helemaal weg van hun muziek. Ik vond dat ze een goede show leverden.

- Als afsluiter van de dag had men gekozen voor Judas Priest. De stevige heavy metal dat deze mannen speelden werd wel degelijk geaccepteerd door het publiek. Ze speelden een goede en mooie set.