De kopzorgen van een puber..

Wat zijn we blij! Wat zijn we blij! De examenperiode is voorbij! Het waren twee lange en spannenende weken, maar ik ben ze heelhuids doorgekomen. Het zou maar erg zijn,moest dit niet het geval zijn.. Bepaalde vakken waren heel moeilijk, andere vond ik iets makkelijker. Of dit wil zeggen dat ik geslaagd ben is niet zeker, dat weten we vrijdag pas. Er waren een aantal vakken waaronder Frans en wiskunde, waarvan ik denk dat het toch een mogelijk probleem kan vormen voor mijn rapport. Die vakken zijn voor mij altijd al gevaarlijk geweest en dus vrees ik er ook dit keer voor.

Nu is het allemaal voorbij. Geen zorgen en geen stress meer.. Tot vrijdag ga ik genieten van mijn vrije dagen. Ik hoef niet meer aan school te denken.. er zijn wel andere dingen waar ik aan kan denken.

Er zijn vragen die wel in mij opkomen zoals :”Wat ga ik in de vakantie doen?” of ” Wat moet toch doen om duidelijk te maken dat ik met rust gelaten wil worden door enkele personen?”  De luxe om puber te zijn, maar ook de minieme problemen die een puber heeft krijgen nu voorrang. De examens zijn nog geen dag voorbij en ik ben al aan andere dingen aan het denken. Het ene is al wat toffer dan het andere.

Er komt nu een weekje om alles op een rijtje te zetten. Of om eens goed na te denken over de dingen die mij dwars zitten. Ik weet dat ik in herhaling val, maar ik wil vermijden dat men denkt dat pubers geen probelemen kunnen hebben. Althans dat is hoe mijn vader er over denkt. “Kinderen hebben een zorgeloos leven. Die moeten zich niet druk maken en hebben geen problemen, althans geen grote of echte problemen”  Wat hij niet inziet is dat zelfs het kleinste beetje een groot probleem kan zijn voor het kind of de jongere in zijn huis.

Zo is er onlang nog ruzie geweest tussen mij en m’n stiefbroer, waardoor mijn vader tussenbeide is moeten komen en zo ruzie kreeg met mijn stiefmoeder. Dit is toch redelijk groot geworden desondanks dat het oorspronkelijke probleem klein is. “Wilt ge nu echt da wij uiteengaan?”  Die vraag wordt mij op die moment gesteld. “Wilt ge dan dat het zo ver komt dat wij uiteen gaan omdat jullie ruzie maken?” Neen , dat wil ik niet. Ik heb al 1 echtscheiding meegemaakt en dat is meer dan genoeg. Daar bovenop komt dan nog eens dat elk van mijn ouders al een partner heeft gehad en die relatie is stuk gegaan. Ik heb ook enorm geleden onder de scheiding van m’n ouders, de partners van beide ouders die mij behandelden als een mislukkeling. Nu loopt de relatie eindelijk goed en dan die vraag of ik wil dat he tstukgaat en dan weer opnieuw een leven moeten opbouwen en weer door al die pijn en dat verdriet moeten gaan? Neen, danku.

Ook is er het probleem of het aspect ‘vriendschap’ dat moeilijkheden kan opleveren. Ik heb het hier al vaker aangehaald, maar vriendschap is niet zo simpel als het lijkt. Het kan vergaan. De ene moment kan het (h)echte vriendschap zijn, na verloop van tijd kan die vriendschap stilletjes afbrokkelen door de loop van de toekomst. Tot op een gegeven moment dat je inziet dat de vriendschap aan een zijden draadje hangt en dan is de keuze er om te zorgen dat die vriendschap blijft of niet. Ik maak dit gevoel zelf mee. De ene moment kan iemand een goede vriend zijn, de andere moment ziet deze je niet staan. Is het dan vriendschap of niet? Dat vraag ik me al een tijdje af.