Hights…Stressfactor…Epiphone.. Paris..

Het is weer een tijdje geleden, maar neen ik ben mijn blog niet vergeten.. Hoewel ik af en toe de intentie had om mijn blog de prullenmand in te werpen, omdat deze niet zo veel nut meer had.., ben ik nu op mijn beslissing terug gekomen en blijf ik deze behouden. Ik bedacht me dat dit een soort van uitlaatklep kan zijn, voor tijden waarin het allemaal iets te veel wordt, of voor als ik eens een artistieke uitbarsting heb ( nog nooit gebeurd, maar wie weet!) ,  of voor gewoon het dagelijkse leven in vast te leggen of.. weetikveel.

Nu..over naar de orde van de dag.

Het is me weer een beweeglijke week geweest. Of thans .. er is over deze week meer te vertellen dan over de normale schooldagen en -weken. Laten we beginnen bij vorige maandag. Over die dag valt er niet al te veel te vertellen. Het was pas in de namiddag voordat er iets gebeurde wat het vermelden waard is. Ik heb het over muurklimmen. Maandag zijn we met L.O. gaan muurklimmen. Dit werd al een week op voorhand besproken en vastgelegd. Toch had ik er niet zo veel zin in… Ik lijd an iets waar tamelijk veel mensen aan lijden, acofobie oftewel gewoon hoogtevrees.  Schrik van hoogtes..  Een lader beklimmen vind ik soms al eng.. zeker als het heel wankele ladders zijn.  Ik heb schrik van alle dingen die in de hoogte gaan, vooral van die dingen die niet helemaal zijn afgesloten en waardoor mijn schrik om er af of uit te vallen sterk vergroot. oke, genoeg .. Het ging dus over muurklimmen. We zijn naar Wallstreet geweest, dit is zo een indoor klimplein..of hoe moet je zoiets noemen. De hoge muren joegen mij schrik aan.. Nooit zou ik er mij aan wagen die muren te beklimmen.  Gelukkig hoefde ik niet te klimmen en hield ik het maar bij het zekeren. Zekeren is simpelweg er voor zorgen dat de klimmer veilig boven en terug beneden geraakt. Het is moeilijker dan het lijkt..
Toch was ik blij dat iedereen terug veilig op de grond stond en dat we terug naar school konden vertrekken, zo wist ik zeker dat niemand daar verongelukte.. Het klinkt misschien raar en velen zullen waarschijnlijk denken dat mensen overal kunnen verongelukken, maar toch.. hoogtes, ik heb het daar niet zo op..

De rest van de wee ksi stilletjes voorbijgegaan, tot vrijdag. Vrijdag was een iets of wat specialere dag. Stressfactor bracht een bezoekje aan onze school en dat wilde niemand missen! Persoonlijk zag ik het niet echt zitten om naar Regi en Brahim te gaan kijken, maar ze vielen uiteindelijk best nog mee..
We begonnen de dag met een sponsorloop. Lopen..ook niet een van de dingen die ik graag doe.. om eerlijk te zijn ben ik dan ook niet zo sportief aangelegd. Daarna was er dan Stressfactor. Het was wel tof. Er traden heel wat groepen op zoals Regi, Brahim, the livest , By All means, Bullet Screams For More … Het was allemaal wel leuk. Persoonlijk vond ik By All Means het beste van de dag. Zij speelden Hardcore metal, en dat is iets waar ik toch wel van kon genieten. Jammer dat hun optreden zo kort was! 10 minuten spelen is echt te weinig, daar zijn ze te goed voor!  Het jammer aan stressfactor vond ik dat ,hoewel het een festival moest voorstellen, ik er toch niet echt een festivalgevoel bij had, ondanks de talrijke optredens. Een festival dient op een weide te zijn, niet in het midden van de weg. Toch vond ik het een leuk initiatief en best de moeite waard!

Vandaag zijn we dan zaterdag en uiteindelijk.. ik heb mijn nieuwe gitaar :D Een epiphone les paul.. echt een zalig mooi ding en gewoon een pracht van een geluid dat het voortbrengt. Ik heb er al redelijk veel op gespeelt en ik ben er echt kei blij mee om het zo te zeggen
De gitaarkenners onder jullie hoor ik al denken.. een epiphone.. dan kan je toch beter een echt gibson kopen? Nu ja ik heb er mijn redenen voor en de belangrijkste is .. dat ik er gewoon geen geld voor heb. Een gibson kost al gauw over de 1000 euro en dat is echt te veel.

Volgende week op driedaagse naar Parijs, daar zie ik oo kwel naar uit ! Het is wel de tweede keer op rij nu met school, maar toch..ik kijk er naar uit. Het zal wel tof worden!

Wel dan.. ik hoop dat ik jullie snel weer met meer nieuws kan plezieren!

See you next time..

School…. Trouwen..

School. Het is een gegeven waar ik nooit aan gewend zal raken. Elke dag opnieuw is een gevecht op overleven. Het is misschien wat fel uitgedrukt en het schoolse leven is niet zo hard, maar toch…
Elke dag wordt je opnieuw geconfronteerd met een aantal leerkrachten. Zowel toffe, als minder toffe.

Het is weer maandag en dat betekent dat ik weer een vast aantal leerkrachten had. Logisch.. 
We begonnen met aardrijkskunde. Men behandelde ‘luchtdruk en winden’ , hoe die invloed hebben op het weer. Dit is nu niet een onderwerp dat mij echt ligt, maar we moleten de zure appel doorbijten en jammer genoeg zal ik er nog eens moeten door bijten tijdens de examenperiode…
Na aardrijkskunde had ik Nederlands. We moesten debateren over het al dan niet legaal maken van softdrugs. Naar mijn mening mag het niet gelegaliseerd worden om verscheidene redenen.
Daarna stond er chemie op het programma. Verschillende soorten bindingen en wat nog allemaal.. Het was moeilijke en slaapverwekkende leerstof.

Tijdens de middag heb ik toch maar eens even een paar dingetjes over Eurovisie songfestival en blijkt dat Finland alweer of thans de eerste metalband er heen stuurt. Ik heb ze beluisterd en ja.. het is echt wel mijn genre van muziek. Als het aan mij lag wonnen zij deze wedstrijd nu onmiddelijk.

Na de middag hadden we 2 uur LO ofwel gewoon lichamelijke opvoeding. Het was een soort van klimparcours, aangezien we ons moesten voorbereiden op de muurklim van volgende week. Ik kijk er niet naar uit aangezien ik aan een vervelende hoogtevrees lijd. Voor mij geen muren dus…
Als laatste uurtje nog godsdienst. Het ging over het huwelijk. Toen ik er over begon na te denken, zou ik eigenlijk later toch wel in het huwelijk willen treden. Met een vrouw ‘welteverstaan’, iemand waar ik mij goed bij kan voelen en mezelf bij kan zien. Dat is wat elke mens wel nodig heeft, denk ik.
Tijdens godsdienst gaan we een huwelijk nabootsen en natuurlijk zijn er dan ook 2 gelukkigen die met elkaar mochten trouwen. Ik ben gelukkig de vader van de bruid en hoef mij geen zorgen te maken over demogelijke huwelijkspartner. De 2 die gaan trouwen daarentegen…

School is een begrip, die jongeren liever niet horen. Ik ben zo een van die jongeren en hoop nog steeds dat het allemaal een nachtmerrie is of zoiets. Ik weet ook wel dat school belangrijk is voor je toekomst, maar toch verzekert het die nog altijd niet. We zullen maar studeren en zorgen dat we geslaagd zijn, zodat we er toch weer sneller van af geraken.

Het nieuws: jeugdanimator + vrienden, wie is echt en wie niet?

Het was weer al even geleden dat ik hier nog iets achter gelaten had. Het is tijd voor wat meer nieuws.

Hier komen de hoofdpunten: toffe cursus , vriendschap kan eindigen , school…

Ik heb een hele vermoeiende week achter de rug. De voorbije week heb ik ‘geleerd’ hoe met kinderen om te gaan en hoe met hen te spelen op het speelplein. Een cursus jeugdanimator dus. Dan moet je tijdens de vakantie op een speelplein staan en met de kinderen spelen. Natuurlijk komt er heel wat meer bij kijken, maar ik denk dat dit wel de hoofdzaak is.
We hebben heel de week op een speelse manier veel bijgeleerd over de kinderen en hun speelgedrag en hoe je daar als monitor kan op inspelen. Ik vond het eigenlijk best wel tof. Het was moeilijk om contact te zoeken met de groe, aangezien ik niet zo echt een groepsmens ben, maar er waren toch wel toffe mensen waar ik toch goed mee om kon. De activiteiten die wij gedaan heb waren echt super. Zo moesten wij toneel spelen, vertellen op een toffe manier, werden er actjes opgevoerd door de hoofdmonitoren waarbij wij vragen moesten oplossen over de kinderen ….

Ik heb het gevoel dat ik toch echt wel iets geleerd heb en ook wel meer kan en misschien ook meer durf dan voor de opleiding. Wij hebben ons ook even mogen bezig houden met de kinderen en die ervaring vond ik ook heel tof. De eerste keer werden wij daar een beetje gedropt en moesten we maar gewoon spelen. Uiteindelijk hebben we dan twister en tikkertje gespeeld. De tweede keer was al meer georganisseerd, aangezien we echte spelletjes moesten voorbereiden om die dan voor te stellen aan de kinderen en die uiteindelijk dan ook te spelen met de kinderen. Ik had het gevoel dat het een beetje in het honderd gelopen was, omdat de spelletjes die voorbereid waren niet helemaal verliepen zoals het zou moeten, maar de kinderen hadden zich wel geamuseerd en dat is natuurlijk het belangrijkste. Zo die eerste keer en waarschijnlijk ook de eerstvolgende keren was en zal het een beetje moeilijk zijn om alles te organiseren en om te improviseren en mee te gaan met het gedrag van de kinderen. Eeen gezonde dosis stress zal er dan ook wel aan te pas komen.

In de grote vakantie mag ik dan stage gaan doen. Hoewel ik er toch een beetje zenuwachtig voor ben, zie ik het helemaal zitten. Kinderen zijn echt heel interessante wezens en echt leuk om je daar mee bezig te houden.

——————————————————————————–

OVer naar vriendschap. Ze zeggen dat echte vriendschap voor het leven is. Ik heb daar zo mijn twijfels aan. Vooral door recentere gebeurtenissen heb ik het gevoel dat ik geen vrienden meer heb. Ik dahct dat ik toch een aantal van die echte vrienden had, mensen waar ik op kon bouwen. Maar niets is wat het lijkt. Vrienden brengen een hoop last met zich mee… Ze doen als is gauw vervelend of gedragen zich zo dat het lijkt dat ze jou niet meer moeten of je geeft er zo veel om dat je je zorgen maakt om het kleinste ding dat er mis loopt. Uiteindelijk blijkt meestal dan wel dat de vriendschap het haalt en dat ze wel om je geven.
Als ik heel eerlijk mag zijn wil ik even een time-out. Vriendschap is een keuze die je maakt en ik kies er voor om geen vrienden meer te hebben , althans voorlopig. Ik heb tijd nodig. De tijd om na te denken over wie ik echt kan vertrouwen en wie niet. Wie enkel doet alsof en wie niet. Wie met mij kan babbelen als ik helemaal apart sta en de groep een beetje verder, zo wie dan toch af en toe is komt vragen hoe het gaat of gewoon gezellig komt babbelen. En wie dit alles niet doet..  
Wie bij de groep horen belangrijker vindt dan vriendschap en wie toch kiest voor de vriendschap.Enzovoort en zo verder. IK dacht dat ik mijn vrienden kende steeds opnieuw maak ikdezefde fout om alles en iedereen gewoon over mij heen te laten lopen. Genoeg zeg ik nu en ik vraag me toch af wie ik nu echt kan vertrouwen en wie die niet beschaamd. Ik zeg niet dat een echte vriend zich altijd met jou bezig moet houden, maar toch iemand die je in tijden van moeilijkheden kan vertrouwen en die maar een half woord nodig heeft om jou te begrijpen of wie direct aan je gezicht kan zien dat er iets mis is … Een vriend is iemand die jou echt door en door kent. Tot nu toe denk ik dat niemand daar aan voldoet. NIemand kent mij echt.

——————————————————————————–

Maandag weer school. Ik heb er echt geen zin in. Weer alle dagen voor die schoolbank zitten, weer al dat huiswerk en al die toetsen. Pffff… waarom, oh waarom is er toch school? Nuja ik mag niet te hard klagen, want school bepaalt toch een deel van je toekomst. Met diploma kom je verder dan zonder. Het is dus toch redelijk belangrijk, maar waarom moet het zo vervelend saai zijn, vraag ik me af.

——————————————————————————–

Genoeg gezaagd voor vandaag. Dit waren de hoofdpunten: toffe cursus , vriendschap kan eindigen , school…