Freak On A Leash

Het leven is een raar, maar waardevol iets. Als je bedenkt dat er oneindig veel planeten zijn, waaronder enkele waar er kans op leven is, maar dat deze de enige tot zover bekende planeet met enige ontwikkelde vorm van leven is, dan begin je je toch speciaal en waardevol te voelen. Wij krijgen immers de kans om te proeven van het leven.

Verleden, heden en toekomst zijn drie belangrijke woorden in het leven. Het verleden bepaalt immers het heden en het heden bepaalt de toekomst. Verleden, heden en toekomst zijn thans dezelfde dingen. Wijn leven in het heden. Over 100 jaar is dit het verleden en 100 jaar geleden was dit de toekomst. Zo zie je maar!

Ik ben hier over beginnen denken sinds ik daarstraks de film Back to the future II gezien heb. Stel dat de kans bestaat om naar het verleden terug te reizen en enkele dingen ongedaan te maken, hoe zou het heden er dan uit zien? En stel dat we naar de toekomst kunnen gaan en we zouden er onmenselijke dingen zien. Zouden wij als mens dan niets kunnen doen om die toekomst te veranderen? Pas dan zou de mens inzien wat de gevolgen daadwerkelijk zijn van de schade die hij nu toebrengt.

Het betreft ook kleine dingen zoals voormalige liefdes of vriendschappen. Zou men die tijd willen over doen en zou men het dan anders aangepakt hebben? Of zou, indien men het verleden zou veranderen, men nu dan niet het geluk kennen dat men nu heeft? …of het ongeluk?

Tijdens die eindige reis van het leven krijg je verschillende mooie kansen op vriendschappen en liefde en andere gebieden. Maar hoe weet kan je ooit weten of dat wat je doet nu wel de juiste weg is? Dat kan je enkel weten in de toekomst… wanneer het te laat is .

Maar genoeg ‘gezeverd’. Het lijkt mijn kleinere broer voor de wind te gaan. Hij heeft een goede vriendin, die volgens mij wel eens meer zou kunnen zijn dan enkel een goede vriendin. Hij voelt zich goed in z’n vel. Hij heeft veel vrienden en is nogal gewild bij de meisjes.  
Ik daarentegen voel me ook goed in m’n vel. Ik heb minder vrienden, maar degene die ik heb koester ik in m’n hart. Ik krijg de kansen om m’n talenten te ontwikkelen, zoals het maken van muziek en misschien ook het schrijven van teksten… hoewel ik zelf erg twijfel of ik dat talent wel bezit.

Ik zei dus..genoeg gezeverd en wat doe ik? Ik blijf maar door bazelen over nutteloze dingen. Hoewel nutteloos? Nutteloos voor jullie, maar nogal nuttig voor mij. Ik beschouw en heb deze blog vanaf het begin beschouwd als een persoonlijk, maar toch niet al te persoonlijk dagboek. Ik ben een denker. Neen, geen van die grote filosofische denkers, maar wel een denker. Ik ben iemand die veel nadenkt over de dingen van het leven en over de beslissingen die ik maak en over.. alles. Als ik begin te denken, ben ik niet meer te stoppen. Zo ben ik ook vastberaden om toch een verklaring te vinden achter de godsdiensten. Ik heb al een begin… maar als dit aan het licht komt, wordt ik natuurlijk levend verbrand of gewoon vermoord. Godsdienst is niet iets waar je mee mag spelen en trouwens de waarheid achter de godsdienst zijn toch nog steeds mijn verzinsels.

Het zou wel eens tof zijn om een nobelprijs te vinden. De nobelprijs van de vrede of.. die van de stommiteit..moest die bestaan.Ik zal hem wel uitvinden, want stommiteiten creëren is namelijk één van mijn specialiteiten. Het is een talent om niet al te trots op te zijn.

Stommiteiten, rariteiten.. dat zijn twee woorden die mij perfect omschrijven. Zo ben ik nog steeds op zoek naar dat kleine buitenaards wezentje dat de intelligentie van mijn hersenen beheerst. En ik beweer nog altijd dat ik tot de ‘groten der aarde’ behoor en dat ik voor mijn vijfenzeventigste wereldberoemd zal zijn.

Niemand zal ooit de gedachtegang van deze puber doorgronden. Daarom ben ik dan ook een levend mysterie, zowel voor u als voor mezelf, want ook ik heb nog veel te leren over deze toch zeer vreemde gedachten van een al minstens even vreemde puber.

Dag 3 van GMM beloofde een mooie en zonnige dag te worden. Ook hier een korte samenvatting:

- Apocalyptica is een Finse heavy metalband, maar ze hebben iets speciaal. Ze zijn geen gewone band, maar bestaan enkel uit leden die een cello bespelen en een drummer. ‘It’s hard to look cool with a cello, but we do our best’ waren de woorden van een van de mannen. Naar mijn eerlijke mening speelden ze goed genoeg om cool te zijn. Ze speelden veel eigen liedjes, maar ook enkele covers van Metallica en Sepultura. Voor mij waren ze dan ook meer dan geslaagd !

- Bullet For My Valentine is een metalband, die hun waarde toch goed heeft bewezen. Ze hebben nog maar net hun tweede album uit en het lijkt alsof ze al jaren spelen. De fans waren ook in grote groepen toegestroomd en de muziek zelf was naar persoonlijke smaak heel goed.

- Arch Enemy heb ik deels gezien. Ze spelen een soort van death metal en dit zat zeker snor. De frontvrouw kan scream en grunten als geen ander. Als je haar hoort op het podium, gaat je hart toch net iets sneller slaan.

- At The Gates wordt vaak gezien als een van de grondleggers van het death metal genre. Dit was ook te merken aan hun manier van spelen. Ze speelden goed en strak en hun setlis was helemaal in orde. Het publiek was helemaal weg van deze old-school death. Ook deze groep behoort voor mij tot een van de hoogtepunten van het weekend.

- In Flames is eveneens een death metalband. Zij speelden de pannen van de daken, althans als er daken in de buurt zouden geweest zijn. De set was goed, het publiek was mee en meer moet dat niet zijn!

- Als afsluiter en als kers op de taart was er nog Iron Maiden. ze waren bezig met hun Somewhere back in time world tour en speelden veel klassiekers. Ze kwamen, zagen en overwonnen. Het publiek was helemaal weg van deze band.

Het was een op en top geslaagd weekend!

Dag 2 van graspop was ook weer een dag vol met goede muziek. Hieronder een kort samenvatting:

- Het begon goed met Sabaton. Zij zijn een band die hier in België ondertussen al een solide fanbase heeft verzameld. De power metal van deze mannen werd moeiteloos meegezongen. Ik vond het alvast een van de betere bands op GMM (= graspop metal meeting)

- Novembers Doom (Doom/Death metal) vond ik een van de mindere. Hun muziek viel nog wel te pruimen en hun motivatie was er wel, maar toch kon deze band mij niet helemaal overtuigen van hun kunnen.

- De black metal van Hollenthon vond ik al een stuk beter. Ik heb niet hun gehele setlist gehoord, maar datgene wat ik hoorde was toch de moeite waard.

- Korpiklaani speelde met veel overtuiging. De folk metal van deze band werd gewaardeerd door het gehele publiek. Ook hun setlist heb ik niet helemaal kunnen beluisteren, maar aan datgene wat ik wel hoorde kon ik besluiten dat ze er wel zin in hadden.

- Forbidden speelde op het hoofdpodium. Dit had ik niet direct verwacht van een stevige thrash metalband. Ik kende ze zelf niet, maar toen ze het podium op kwamen en begonnen spelen hebben ze mij overtuigd van hun kunnen en gunde ik hun die plaats op het hoofdpodium. Ze speelden goed en waren niet te stoppen!

- Sonata Arctica had ik beter verwacht. Ze speelden hun power metal wel, maar hun geluid was niet al te goed afgestemd, waardoor de gitaren niet al te goed hoorbaar waren, ofwel lag dit gewoon aan mij…

- Iced earth ( mix van heavy, thrash, power, speed..) is een band waarvan ik de naam al wel kende, maar nooit meer achter heb gezocht. Nu heb ik ze dan live aan het werk gezien en ze waren een van de toppers van de dga. Ze kregen heel het publiek mee met hun muziek en ikzelf vond het een geslaagde setlist.

- Cavalera Conspiracy was mijn favoriet van de avond. Ze speelden hun liedjes vol met overtuiging en plezier. Ze speelden zelfs een deel van het oudere werk van Sepultura. Op een gegeven moment kwam de zoon ( +/- 12 jaar oud) van Iggor Cavalera (drummer) een liedje drummen. De stevige thrash/death kwam ten volle tot zijn recht.

- Kiss was de afsluiter van die avond. Ze staan nu 35 jaar op het podium en nog steeds zijn ze overtuigd van hun kunnen. Ik vond het een spectaculaire show met veel effecten en veel show. Ze speelden goed, het publiek was tevreden, de show zat goed.. Dus eind goed, al goed!

Deze dag was meer dan geslaagd.

Vorig weekend was het Graspop, een drie dagen durend festival vol heavy metal. Het was weer super tof en de line-up was echt té goed, dit jaar. Net zoal vorig jaar ben ik weer drie dagen gegaan en hier een korte samenvatting van de bands die ik gezien heb:

Vrijdag:

- Het begon al goed met Behemoth (death/black metal band). Ze stonden redelijk vroeg geprogrammeerd en voor zulk een band met grote fanbase, mochten ze van mij toch best wat later en langer spelen. Ze speelden een machtige set en liedjes zoals Decade Of Therion werden foutloos opgevoerd.

- De industrial metalband Deathstars  speelde ook een vrij goede set. Liedjes als Blitzkrieg Bop werden zelfs op sommige momenten meegezongen. De band stopte zelf veel gevoel in de liedjes tijdens het spelen.

- Saxon is dan weer een heavy metalband en draait al verschillende jaren mee. Ik vond deze band ook meer dan geslaagd. Ze spelen nog altijd met hart en ziel.

- De thrash metal van Obituary was ook meer dan geslaagd. De band slaagde er in om het publiek mee te krijgen en dat is het belangrijkste dat je kan doen tijdens een optreden.

- De rock/heavy metal van Def Leppard vond ik iets minder. Het is een band die ook al een tijdje meedraait, maar de ziel van de muziek ontbrak. Ze speelden wel een goede set, maar stopten 10 minuten voor tijd met spelen. Jammer!

- Van Testament (thrash metalband) heb ik ook minder genoten. Misschien kwam het doorat ik al wat meer vermoeid was en niet echt op de muziek heb gelet. Hetgene dat ik wel hoorde leek mij qua geluid ook niet helemaal zuiver.

- Whitesnake is eveneens een heavy metalband. Hun muziek viel bij het grote publiek goed in de smaak. Iedereen genoot van een stevige portie heavy metal. Ook deze oudjes stonden er met hart en ziel.

- Ministry was een band die mij toch wel verbaasde. Ik kende de band nog niet en na het horen van de Industrial was ik helemaal weg van hun muziek. Ik vond dat ze een goede show leverden.

- Als afsluiter van de dag had men gekozen voor Judas Priest. De stevige heavy metal dat deze mannen speelden werd wel degelijk geaccepteerd door het publiek. Ze speelden een goede en mooie set.

Wat zijn we blij! Wat zijn we blij! De examenperiode is voorbij! Het waren twee lange en spannenende weken, maar ik ben ze heelhuids doorgekomen. Het zou maar erg zijn,moest dit niet het geval zijn.. Bepaalde vakken waren heel moeilijk, andere vond ik iets makkelijker. Of dit wil zeggen dat ik geslaagd ben is niet zeker, dat weten we vrijdag pas. Er waren een aantal vakken waaronder Frans en wiskunde, waarvan ik denk dat het toch een mogelijk probleem kan vormen voor mijn rapport. Die vakken zijn voor mij altijd al gevaarlijk geweest en dus vrees ik er ook dit keer voor.

Nu is het allemaal voorbij. Geen zorgen en geen stress meer.. Tot vrijdag ga ik genieten van mijn vrije dagen. Ik hoef niet meer aan school te denken.. er zijn wel andere dingen waar ik aan kan denken.

Er zijn vragen die wel in mij opkomen zoals :”Wat ga ik in de vakantie doen?” of ” Wat moet toch doen om duidelijk te maken dat ik met rust gelaten wil worden door enkele personen?”  De luxe om puber te zijn, maar ook de minieme problemen die een puber heeft krijgen nu voorrang. De examens zijn nog geen dag voorbij en ik ben al aan andere dingen aan het denken. Het ene is al wat toffer dan het andere.

Er komt nu een weekje om alles op een rijtje te zetten. Of om eens goed na te denken over de dingen die mij dwars zitten. Ik weet dat ik in herhaling val, maar ik wil vermijden dat men denkt dat pubers geen probelemen kunnen hebben. Althans dat is hoe mijn vader er over denkt. “Kinderen hebben een zorgeloos leven. Die moeten zich niet druk maken en hebben geen problemen, althans geen grote of echte problemen”  Wat hij niet inziet is dat zelfs het kleinste beetje een groot probleem kan zijn voor het kind of de jongere in zijn huis.

Zo is er onlang nog ruzie geweest tussen mij en m’n stiefbroer, waardoor mijn vader tussenbeide is moeten komen en zo ruzie kreeg met mijn stiefmoeder. Dit is toch redelijk groot geworden desondanks dat het oorspronkelijke probleem klein is. “Wilt ge nu echt da wij uiteengaan?”  Die vraag wordt mij op die moment gesteld. “Wilt ge dan dat het zo ver komt dat wij uiteen gaan omdat jullie ruzie maken?” Neen , dat wil ik niet. Ik heb al 1 echtscheiding meegemaakt en dat is meer dan genoeg. Daar bovenop komt dan nog eens dat elk van mijn ouders al een partner heeft gehad en die relatie is stuk gegaan. Ik heb ook enorm geleden onder de scheiding van m’n ouders, de partners van beide ouders die mij behandelden als een mislukkeling. Nu loopt de relatie eindelijk goed en dan die vraag of ik wil dat he tstukgaat en dan weer opnieuw een leven moeten opbouwen en weer door al die pijn en dat verdriet moeten gaan? Neen, danku.

Ook is er het probleem of het aspect ‘vriendschap’ dat moeilijkheden kan opleveren. Ik heb het hier al vaker aangehaald, maar vriendschap is niet zo simpel als het lijkt. Het kan vergaan. De ene moment kan het (h)echte vriendschap zijn, na verloop van tijd kan die vriendschap stilletjes afbrokkelen door de loop van de toekomst. Tot op een gegeven moment dat je inziet dat de vriendschap aan een zijden draadje hangt en dan is de keuze er om te zorgen dat die vriendschap blijft of niet. Ik maak dit gevoel zelf mee. De ene moment kan iemand een goede vriend zijn, de andere moment ziet deze je niet staan. Is het dan vriendschap of niet? Dat vraag ik me al een tijdje af.

Het is alweer dinsdagavond en dat wil zeggen dat het weer bijna woensdag is en dat wil zeggen dat het bijna donderdag is.. Mijn verjaardag dus! Ik wordt er dan 18 en ben zo een stapje dichter bij volwassenheid..

Vandaag was het een warme en zonnige dag. Het enige grote nadeel was dat we natuurlijk school hadden (logisch!) . We begonnen met een uurtje Fysica. Ik had niet veel zin om goed mee te werken, omdat de warmte mij een beetje naar het hoofd steeg… Daarna hadden we Duits. Deze les viel daarentegen wel goed mee.. dit komt vooral omdat we (bijna) niets hebben gedaan, behalve gebabbeld over de dingens des levens. Hierna hadden we nog Engels. Saaie grammatica werd ons naar het hoofd gegooid. Grammatica waar niemand kop noch staart aan krijgt, maar we moeten toch door deze zure appel heen bijten. Daar zijn leraren nu eenmaal voor..om lastig te doen! Geschiedenis daarentegen viel beter mee. Het ging over het fascisme en dat is een zeer boeiend onderwerp ( stel dat ik ooit wereldheerser wil worden, dan kan ik rekening houden met wat mijn voorgangers fout deden) . Het boeiende er aan vind ik dat 1 man een heel land kan controleren en in zijn macht kan houden. Miljoenen mensen die buigen voor één persoon. Dat moet toch een zalig gevoel geven..

Nog altijd was het snikheet.. De warmte begon ons nu echt wel naar het hoofd te steigen en het is nog niet eens zomer 25° vind ik toch al genoeg hoor.., zeker als je zo een lange schooldag voor de boeg hebt…

Na de middag hadden we nog biologie. Ook hier duurde het even voordat we goed op gang kwamen en toen we eenmaal zo ver waren ging de bel. Het was de beurt aan de leraar frans om ons het volgende uurtje te teisteren met allerlei moeilijke frans-achtige dingen. Als laatste hadden we dan nog een rustig uurtje wiskunde. Rustig, kalm, relaxed.. kunnen babbelen zonder dat de leerkracht al te veel opmerkingen maakt, en toch nog de leerstof snappen.. is toch zalig! Zo hebben we deze dag dan toch tot een goed einde gebracht!

Nog nagenietend van Parijs bevind ik mij hier achter het scherm. Gisterenavond ben ik thuisgekomen na een driedaagse trip naar die stad. Het was een heel toffe ervaring. Voor mij is het al de tweede keer dat ik dit mocht meemaken als ’schoolreis’. Tijd voor een vergelijkende studie dus:

- qua sfeer vond ik het leuker!
- wat de klas betreft.. veel toffer!
- de bezienswaardigheden lagen op dezelfde lijn, aangezien veel het zelfde was, maar ik vond vorig jaar het musee d’orsay toch ook wel cool en cind het nu jammer dat we daar deze keer niet heen zijn geweest. Het museum van het parfum vond ik iets minder.. Ik had eerder het gevoel dat het reclame maken was voor de producten die ze verkochten en het was hun nog vrijwel goed gelukt, aangezien enkelen onder ons een klein flesje mee naar huis hebben genomen. Het Louvre vind ik nog altijd even zalig om te zien, want het is echt een giga-museum en daarvalt zo veel te bekijken dat je niet weet waar te beginnen… De Notre Dame, deze keer zonder gids die na het einde van de uitleg beweerde dat ze Nederlandstalig was.., hebben we dan toch op ons eentje kunnen bekijken , al schuilend voor de regen. Centre Pompidou was dan weer wel met een gids en dat viel ook wel goed mee. Ik vond dat ze een goede uitleg gaf en alles redelijk goed verstaanbaar maakte. De werken die daar hangen.. een beetje te modern naar mijn mening… De Sacre Coeur, ook een mooie kerk.. maar niet iets waar ik mijn tijd te veel in zal steken. Dan liever Montmartre zelf of place du tertre..

- Het hotel was ook best goed, behalve hier en daar wat klachten over de schimmel in de douche.. Het ontbijt was in orde, het personeel vriendelijk..etc. Ik vond het persoonlijk ook beter dan het vorige hotel. Dat hotel waren ze aan het renoveren en sommige kamers waren echt vuil.. Nu zal het wel beter zijn, maar toch..

- het middageten was in hetzelfde universiteitsrestaurant. Persoonlijk had ik liever ergens anders gegeten, omdat bepaalde dingen .. nuja.. niet zo goed waren. De pizza vond ik niet lekker.. de dagmenu van dag 2 vond ik al iets beter, maar nog niet zo.. en pas op de laatste dag werd het eten echt te eten..

Al bij al viel deze reis best goed mee. Ik ben blij dat ik toch voor de tweede keer ben meegegaan. Het was veel toffer ten opzichte van vorig jaar. De klas is .. hechter geworden, denk ik toch. Jammer van de rivaliteit tussen bepaalde mensen.. Maar ik vond het leuk!

Dan nog even een korte bespreking van iets totaal anders. Ik moest vandaag naar een communiefeest  van iemand die zijn eerste communie gedaan heeft. Het was het broertje van een goede vriendin van mij en mijn ouders zijn goed bevriend met hun ouders, dus moesten we wel gaan. Persoonlijk zag ik het niet echt zitten.. een paar dagen terug heb ik wat onenigheid gehad met die vriendin..+ ook het feit daar te moeten rondlopen tussen mensen die ik van haar noch pluim ken..

Al bij al viel ook dit goed mee. De welbepaalde persoon heeft niet moeilijk gedaan en daar was ik toch blij om. De mensen die ik niet kende.. nuja.. zoveel contact heb ik er niet meegehad, behalve dan met enkele ‘kinderen’. We hebben voetbal gespeeld, hockey, even op het springkasteel en de trampoline gesprongen.. Dus het was wel tof.

P.S.      Speciaal voor de Nick.. Sorry dat ik niet in je boekje heb geschreven, toen je het vroeg  Als het nog mag en kan wil ik het zeker nog wel doen!

Het is weer een tijdje geleden, maar neen ik ben mijn blog niet vergeten.. Hoewel ik af en toe de intentie had om mijn blog de prullenmand in te werpen, omdat deze niet zo veel nut meer had.., ben ik nu op mijn beslissing terug gekomen en blijf ik deze behouden. Ik bedacht me dat dit een soort van uitlaatklep kan zijn, voor tijden waarin het allemaal iets te veel wordt, of voor als ik eens een artistieke uitbarsting heb ( nog nooit gebeurd, maar wie weet!) ,  of voor gewoon het dagelijkse leven in vast te leggen of.. weetikveel.

Nu..over naar de orde van de dag.

Het is me weer een beweeglijke week geweest. Of thans .. er is over deze week meer te vertellen dan over de normale schooldagen en -weken. Laten we beginnen bij vorige maandag. Over die dag valt er niet al te veel te vertellen. Het was pas in de namiddag voordat er iets gebeurde wat het vermelden waard is. Ik heb het over muurklimmen. Maandag zijn we met L.O. gaan muurklimmen. Dit werd al een week op voorhand besproken en vastgelegd. Toch had ik er niet zo veel zin in… Ik lijd an iets waar tamelijk veel mensen aan lijden, acofobie oftewel gewoon hoogtevrees.  Schrik van hoogtes..  Een lader beklimmen vind ik soms al eng.. zeker als het heel wankele ladders zijn.  Ik heb schrik van alle dingen die in de hoogte gaan, vooral van die dingen die niet helemaal zijn afgesloten en waardoor mijn schrik om er af of uit te vallen sterk vergroot. oke, genoeg .. Het ging dus over muurklimmen. We zijn naar Wallstreet geweest, dit is zo een indoor klimplein..of hoe moet je zoiets noemen. De hoge muren joegen mij schrik aan.. Nooit zou ik er mij aan wagen die muren te beklimmen.  Gelukkig hoefde ik niet te klimmen en hield ik het maar bij het zekeren. Zekeren is simpelweg er voor zorgen dat de klimmer veilig boven en terug beneden geraakt. Het is moeilijker dan het lijkt..
Toch was ik blij dat iedereen terug veilig op de grond stond en dat we terug naar school konden vertrekken, zo wist ik zeker dat niemand daar verongelukte.. Het klinkt misschien raar en velen zullen waarschijnlijk denken dat mensen overal kunnen verongelukken, maar toch.. hoogtes, ik heb het daar niet zo op..

De rest van de wee ksi stilletjes voorbijgegaan, tot vrijdag. Vrijdag was een iets of wat specialere dag. Stressfactor bracht een bezoekje aan onze school en dat wilde niemand missen! Persoonlijk zag ik het niet echt zitten om naar Regi en Brahim te gaan kijken, maar ze vielen uiteindelijk best nog mee..
We begonnen de dag met een sponsorloop. Lopen..ook niet een van de dingen die ik graag doe.. om eerlijk te zijn ben ik dan ook niet zo sportief aangelegd. Daarna was er dan Stressfactor. Het was wel tof. Er traden heel wat groepen op zoals Regi, Brahim, the livest , By All means, Bullet Screams For More … Het was allemaal wel leuk. Persoonlijk vond ik By All Means het beste van de dag. Zij speelden Hardcore metal, en dat is iets waar ik toch wel van kon genieten. Jammer dat hun optreden zo kort was! 10 minuten spelen is echt te weinig, daar zijn ze te goed voor!  Het jammer aan stressfactor vond ik dat ,hoewel het een festival moest voorstellen, ik er toch niet echt een festivalgevoel bij had, ondanks de talrijke optredens. Een festival dient op een weide te zijn, niet in het midden van de weg. Toch vond ik het een leuk initiatief en best de moeite waard!

Vandaag zijn we dan zaterdag en uiteindelijk.. ik heb mijn nieuwe gitaar :D Een epiphone les paul.. echt een zalig mooi ding en gewoon een pracht van een geluid dat het voortbrengt. Ik heb er al redelijk veel op gespeelt en ik ben er echt kei blij mee om het zo te zeggen
De gitaarkenners onder jullie hoor ik al denken.. een epiphone.. dan kan je toch beter een echt gibson kopen? Nu ja ik heb er mijn redenen voor en de belangrijkste is .. dat ik er gewoon geen geld voor heb. Een gibson kost al gauw over de 1000 euro en dat is echt te veel.

Volgende week op driedaagse naar Parijs, daar zie ik oo kwel naar uit ! Het is wel de tweede keer op rij nu met school, maar toch..ik kijk er naar uit. Het zal wel tof worden!

Wel dan.. ik hoop dat ik jullie snel weer met meer nieuws kan plezieren!

See you next time..

School. Het is een gegeven waar ik nooit aan gewend zal raken. Elke dag opnieuw is een gevecht op overleven. Het is misschien wat fel uitgedrukt en het schoolse leven is niet zo hard, maar toch…
Elke dag wordt je opnieuw geconfronteerd met een aantal leerkrachten. Zowel toffe, als minder toffe.

Het is weer maandag en dat betekent dat ik weer een vast aantal leerkrachten had. Logisch.. 
We begonnen met aardrijkskunde. Men behandelde ‘luchtdruk en winden’ , hoe die invloed hebben op het weer. Dit is nu niet een onderwerp dat mij echt ligt, maar we moleten de zure appel doorbijten en jammer genoeg zal ik er nog eens moeten door bijten tijdens de examenperiode…
Na aardrijkskunde had ik Nederlands. We moesten debateren over het al dan niet legaal maken van softdrugs. Naar mijn mening mag het niet gelegaliseerd worden om verscheidene redenen.
Daarna stond er chemie op het programma. Verschillende soorten bindingen en wat nog allemaal.. Het was moeilijke en slaapverwekkende leerstof.

Tijdens de middag heb ik toch maar eens even een paar dingetjes over Eurovisie songfestival en blijkt dat Finland alweer of thans de eerste metalband er heen stuurt. Ik heb ze beluisterd en ja.. het is echt wel mijn genre van muziek. Als het aan mij lag wonnen zij deze wedstrijd nu onmiddelijk.

Na de middag hadden we 2 uur LO ofwel gewoon lichamelijke opvoeding. Het was een soort van klimparcours, aangezien we ons moesten voorbereiden op de muurklim van volgende week. Ik kijk er niet naar uit aangezien ik aan een vervelende hoogtevrees lijd. Voor mij geen muren dus…
Als laatste uurtje nog godsdienst. Het ging over het huwelijk. Toen ik er over begon na te denken, zou ik eigenlijk later toch wel in het huwelijk willen treden. Met een vrouw ‘welteverstaan’, iemand waar ik mij goed bij kan voelen en mezelf bij kan zien. Dat is wat elke mens wel nodig heeft, denk ik.
Tijdens godsdienst gaan we een huwelijk nabootsen en natuurlijk zijn er dan ook 2 gelukkigen die met elkaar mochten trouwen. Ik ben gelukkig de vader van de bruid en hoef mij geen zorgen te maken over demogelijke huwelijkspartner. De 2 die gaan trouwen daarentegen…

School is een begrip, die jongeren liever niet horen. Ik ben zo een van die jongeren en hoop nog steeds dat het allemaal een nachtmerrie is of zoiets. Ik weet ook wel dat school belangrijk is voor je toekomst, maar toch verzekert het die nog altijd niet. We zullen maar studeren en zorgen dat we geslaagd zijn, zodat we er toch weer sneller van af geraken.

Het was weer al even geleden dat ik hier nog iets achter gelaten had. Het is tijd voor wat meer nieuws.

Hier komen de hoofdpunten: toffe cursus , vriendschap kan eindigen , school…

Ik heb een hele vermoeiende week achter de rug. De voorbije week heb ik ‘geleerd’ hoe met kinderen om te gaan en hoe met hen te spelen op het speelplein. Een cursus jeugdanimator dus. Dan moet je tijdens de vakantie op een speelplein staan en met de kinderen spelen. Natuurlijk komt er heel wat meer bij kijken, maar ik denk dat dit wel de hoofdzaak is.
We hebben heel de week op een speelse manier veel bijgeleerd over de kinderen en hun speelgedrag en hoe je daar als monitor kan op inspelen. Ik vond het eigenlijk best wel tof. Het was moeilijk om contact te zoeken met de groe, aangezien ik niet zo echt een groepsmens ben, maar er waren toch wel toffe mensen waar ik toch goed mee om kon. De activiteiten die wij gedaan heb waren echt super. Zo moesten wij toneel spelen, vertellen op een toffe manier, werden er actjes opgevoerd door de hoofdmonitoren waarbij wij vragen moesten oplossen over de kinderen ….

Ik heb het gevoel dat ik toch echt wel iets geleerd heb en ook wel meer kan en misschien ook meer durf dan voor de opleiding. Wij hebben ons ook even mogen bezig houden met de kinderen en die ervaring vond ik ook heel tof. De eerste keer werden wij daar een beetje gedropt en moesten we maar gewoon spelen. Uiteindelijk hebben we dan twister en tikkertje gespeeld. De tweede keer was al meer georganisseerd, aangezien we echte spelletjes moesten voorbereiden om die dan voor te stellen aan de kinderen en die uiteindelijk dan ook te spelen met de kinderen. Ik had het gevoel dat het een beetje in het honderd gelopen was, omdat de spelletjes die voorbereid waren niet helemaal verliepen zoals het zou moeten, maar de kinderen hadden zich wel geamuseerd en dat is natuurlijk het belangrijkste. Zo die eerste keer en waarschijnlijk ook de eerstvolgende keren was en zal het een beetje moeilijk zijn om alles te organiseren en om te improviseren en mee te gaan met het gedrag van de kinderen. Eeen gezonde dosis stress zal er dan ook wel aan te pas komen.

In de grote vakantie mag ik dan stage gaan doen. Hoewel ik er toch een beetje zenuwachtig voor ben, zie ik het helemaal zitten. Kinderen zijn echt heel interessante wezens en echt leuk om je daar mee bezig te houden.

——————————————————————————–

OVer naar vriendschap. Ze zeggen dat echte vriendschap voor het leven is. Ik heb daar zo mijn twijfels aan. Vooral door recentere gebeurtenissen heb ik het gevoel dat ik geen vrienden meer heb. Ik dahct dat ik toch een aantal van die echte vrienden had, mensen waar ik op kon bouwen. Maar niets is wat het lijkt. Vrienden brengen een hoop last met zich mee… Ze doen als is gauw vervelend of gedragen zich zo dat het lijkt dat ze jou niet meer moeten of je geeft er zo veel om dat je je zorgen maakt om het kleinste ding dat er mis loopt. Uiteindelijk blijkt meestal dan wel dat de vriendschap het haalt en dat ze wel om je geven.
Als ik heel eerlijk mag zijn wil ik even een time-out. Vriendschap is een keuze die je maakt en ik kies er voor om geen vrienden meer te hebben , althans voorlopig. Ik heb tijd nodig. De tijd om na te denken over wie ik echt kan vertrouwen en wie niet. Wie enkel doet alsof en wie niet. Wie met mij kan babbelen als ik helemaal apart sta en de groep een beetje verder, zo wie dan toch af en toe is komt vragen hoe het gaat of gewoon gezellig komt babbelen. En wie dit alles niet doet..  
Wie bij de groep horen belangrijker vindt dan vriendschap en wie toch kiest voor de vriendschap.Enzovoort en zo verder. IK dacht dat ik mijn vrienden kende steeds opnieuw maak ikdezefde fout om alles en iedereen gewoon over mij heen te laten lopen. Genoeg zeg ik nu en ik vraag me toch af wie ik nu echt kan vertrouwen en wie die niet beschaamd. Ik zeg niet dat een echte vriend zich altijd met jou bezig moet houden, maar toch iemand die je in tijden van moeilijkheden kan vertrouwen en die maar een half woord nodig heeft om jou te begrijpen of wie direct aan je gezicht kan zien dat er iets mis is … Een vriend is iemand die jou echt door en door kent. Tot nu toe denk ik dat niemand daar aan voldoet. NIemand kent mij echt.

——————————————————————————–

Maandag weer school. Ik heb er echt geen zin in. Weer alle dagen voor die schoolbank zitten, weer al dat huiswerk en al die toetsen. Pffff… waarom, oh waarom is er toch school? Nuja ik mag niet te hard klagen, want school bepaalt toch een deel van je toekomst. Met diploma kom je verder dan zonder. Het is dus toch redelijk belangrijk, maar waarom moet het zo vervelend saai zijn, vraag ik me af.

——————————————————————————–

Genoeg gezaagd voor vandaag. Dit waren de hoofdpunten: toffe cursus , vriendschap kan eindigen , school…